Leeuwarden – 13 juni 2026 | De zaterdag trok traditiegetrouw het grootste aantal bezoekers naar de binnenstad van Leeuwarden. Al vroeg in de middag stroomden de straten rondom de scheve toren vol met zwartgeklede festivalgangers. Het weer was een iets beter; de zon liet zich vaker zien en de temperatuur steeg een klein beetje.
Op het programma stond een bonte verzameling genres, wat het afwisselend maakte en voor de mindere liefhebbers van bepaalde genres, was er meer ruimte om een biertje te pakken met vrienden.
Novelization
De eerste moshpit is amper na twaalven een feit. De deathmetal van deze Nederlandse band kan op veel enthousiasme van het aanwezige publiek rekenen, dat al snel aangroeit tot een behoorlijk aantal.
Wings of Steel
Ondanks het het weer verschijnt de gitarist van deze band in blote bast op het podium. Niet dat het koud is, maar warm is het zeker ook niet. Het extravagante van de gitarist, maar ook zeker van de zanger komt het geheel wel ten goede. Volgens de dames om mij heen doen beide heren geen pijn aan de ogen en dat is voor hen mooi meegenomen.
Als je het over gitaarmuziek hebt, dan heb je het wel over Wings of Steel! Parker Halub -die met de blote bast- speelt de sterren van de hemel en samen met zanger Leo, zoeken zij regelmatig de rand van het podium op en zoeken de interactie met het publiek. Het is dan ook al aardig druk en het enthousiasme voor deze band is terecht groot.
1914
Vanuit Oekraïne komt 1914 hun verhalen vertellen over de Eerste Wereldoorlog. Echter zijn er uiteraard ook verwijzingen naar de huidige oorlog in hun land; de Oekraïense vlag in zijn hand en 2 emotionele speeches waarin 2nd Division, 147th Infantry Regiment, Senior Lieutenant Dietmar Kumarberg (echte naam: Dmytro Ternushchak) Nederland herinnert aan de aanslag op de MH17 en ons bedankt voor de niet aflatende steun op meerdere gebieden.
Muzikaal is het niet minder emotioneel. De statige poses waarin Dmytro staat te zingen -en de rest van de band in staat te spelen- is indrukwekkend. Het spel is strak en melodieus. Het enige wat door deze statigheid wat verloren gaat is de show. Die is wat beperkt, maar de meeste bezoekers staan onder de de indruk dit schouwspel gade te slaan.
Warfield
Bij de Reaper stage was een ander verhaal! snoeiharde thrash en een zeer enthousiaste band op het podium! Zelf ben ik altijd wel erg gecharmeerd van de jongere generatie die nog thrash spelen. Zeker als ze hoge gympen dragen 😉
Al gelijk bij het eerste nummer ging Warfield los en het publiek had geen moeite om dat voorbeeld te volgen. Slechts drie man sterk wist deze band het publiek op te zwepen tot grote hoogte. Soms hoef je niet veel te vertellen over een band… die moet je horen en zien. Warfield moet je zien én horen!
The Browning
Deze band ligt wat complexer; vocaal ligt het wat meer bij metalcore, maar muzikaal leunt het zwaar op ambient-geluid en samples, waardoor het een beetje kitsch aanhoort. Het publiek moet ook duidelijk even wennen, maar metalheads zijn niet de beroerdste en dansen op de soms bijna EDM tonen mee. Wanneer een heavy versie van “I’m Blue” wordt ingezet, zie je naast headbangers ook dansende metalheads.
Als je maar plezier hebt toch?!
Opia
Met flink wat rook werd in eerste instantie geprobeerd om toch een wat duistere sfeer op te roepen, maar de zon wilde daar niets van weten. Desondanks slaagde zangeres Tereza Rohelova er in het zware gevoel over te brengen. De liefhebbers van dit genre die voor de Reaper Stage stonden kregen een strakke set voorgeschoteld.
Crimson Glory
Deze band is nog wel eens van samenstelling gewisseld en de laatste keer dat ik ze zag is in 2011 geweest. Een deel van de line-up was er toen ook bij en Todd La Torre was toen de zanger. Travis Willis neemt nu de vocalen voor zijn rekening en doet dat best verdienstelijk.
Een paar nummers met Todd zit er niet in, want als die vraag aan Todd gesteld wordt tijdens de signeersessie van Queensrÿche is het antwoord overduidelijk.
The Narrator
Metalcore doet het altijd wel goed in Nederland en dat is ook te merken. De vangploeg heeft het al direct druk en de slams en breakdowns vliegen je om de oren. Naast springen en het bukken wat kenmerkend is voor metalcore, is de band vrij statisch op het podium.
Insomnium
Insomnium is eigenlijk een band waarbij je lekker op een dekchair liggend met een biertje in je hand naar moet kijken en luisteren. Er is geen spetterende show, maar er gebeurd genoeg op het podium om naar te kijken en muzikaal en vocaal is heerlijk om af en toe met je ogen dicht te luisteren naar alle details.
Misschien is het vloeken in de kerk, maar ondanks het duistere genre, past het zonnetje ook prima bij deze band.
Wat een voortreffelijk optreden!
Doodseskader
Het Belgische Doodseskader bracht een opvallend en eigenzinnig geluid naar Leeuwarden. Bestaande uit slechts een vocalist/toetsenist en een drummer, wist het duo een verrassend geluid te produceren. De Belgen laten hun hun stijl niet in 1 vakje vangen. Het bevat elementen van sludge, grunge en post-metal, maar ook rap.
Queensrÿche
Heel eerlijk ben ik een beetje ambivalent geweest over de zang van Todd la Torre. Vaak was het net niet wat je gewend was en hij wilde ook niet altijd alle nummers zingen. Dit keer was “Queen of the Rÿche” het openingsnummer met een kenmerkende scream in het begin en het zeer hoge vervolg. Todd sloeg de spijker hard op zijn kop en ook de rest van het nummer was niets minder dan indrukwekkend!
De set bestond vooral uit oudere nummers en ja… als het gemiddelde publiek ook al wat ouder is, raakt dat wel de juiste snaar.
De band had er ook zin in, want het klonk retestrak.
Ook Queensrÿche zette geen spectaculaire show neer, maar het goede geluid, een band én zanger die er zin in hadden maakten veel goed!
Insanity Alert
Mijn verzoek van vorig jaar lijkt verhoord te zijn want niet alleen staat Insanity Alertwederom op Into the Grave, maar ook op Dynamo Metal Fest later dit jaar!
De meligheid schoot direct naar het hoogtepunt toen deze band het eerste akkoord aansloeg. Het pleintje voor de Reaper Stage was bomvol en de chaos die elk moment kon uitbreken hing zwaar in de lucht.
De roemruchte bordjes van Heavy Kevy waren dit keer nog meer hilarisch dan voorgaande keren en het onnavolgbare gedicht wat de aanleiding was voor het bordje “Bamischijf = Life” was precies dat.
Het publiek was grofweg in 3 groepen te delen: Zij die het vuur uit hun sokken moshten, zij die crowdsurften en zij de vooral krom van het lachen lagen.
Natuurlijk ontbrak “Run to the pit” niet en het leek wel of dit harder gespeeld werd dan de rest van de set, want het was over het hele terrein van Into the Grave te horen!
Mastodon
Als afsluiter van de zaterdag mocht Mastodon laten zien wat het kon. De Amerikaanse band bracht een show die vooral bol stond van de rook en rood licht. Als fotograaf vind ik dat vreselijk, maar als bezoeker evenzeer. Muzikaal klonk het als een klok, maar visueel was het helemaal niks.
Ik zie graag de artiest die zijn kunstje doet en dan niet hoofdzakelijk zijn slagschaduw in de rook geprojecteerd door rood licht van achteren.
De zaterdag van Into the Grave 2026 was de drukste dag van het weekend en het programma leverde wat er van verwacht werd. Ondanks een klein buitje en dankzij het zonnetje dat zich af en toe liet zien, bleven de bezoekers lang op de been. Het was niet te warm en ook zeker niet koud wat zorgde voor een vol en levendig Olderhoofsterkerkhof.
Muzikaal gezien was het een dag van uitersten. Acts als 1914 af te samen met een Insanity Alert op 1 festivaldag is een gewaagde keuze, maar pakte erg goed uit.