Leeuwarden – 14 juni 2026 | Na twee intensieve festivaldagen was er nog geen spoor van vermoeidheid te merken bij het publiek.De programmering voor de zondag was opnieuw vol contrasten. Van brute deathcore tot melodieuze nostalgie.
Graceless
Het openen van een festival is vaak niet de beste plek voor een gerenommeerde band als Graceless, maar deze heren zijn spelen altijd de pannen van het dak en zo ook vandaag. Spectaculair is het niet te noemen, maar wel solide… degelijk.
Ik kan mij niet aan de indruk ontrekken, dat een deel van het publiek bij de Main Stage speciaal op tijd was gekomen om deze band te zien. En gelijk hadden ze.
Atmoran
De zondagse aftrap van de Reaper Stage lag in handen van het Friese Atmoran. Deze lokale helden speelden met groot enthousiasme en dat was ook wel logisch, want de eerste rijen bestonden uit uitsluitend hardcore fans die bordjes met bemoedigende spreuken bij zich hadden.
Support is leuk, maar het moet ook nog wel klinken en dat deed het! Deze band klapte er op vanaf het eerste nummer en het publiek dat tijdens hun set binnen kwam lopen, kwam nieuwsgierig kijken. Het plezier spatte van de band af en het publiek ging daar in mee. Een wilde moshpit was er al snel evenals de bijna oneindige stroom aan crowdsurfers.
Rivers of Nihil
Muzikaal was deze band wel erg ok, maar het geluid verwaaide af en toe wat. Daar konden de heren niks aan doet, maar haalde wel iets van de magie weg. De gelaagdheid kwam mede hierdoor niet goed over. Op het podium gebeurde er eigenlijk te weinig. De enige originele “uitspatting” was dat er plotseling een saxofonist op het podium stond, die ook nog eens mee ging headbangen.
Dormant Ordeal
Het duurde even voor het lekker druk was bij de Reaper Stage toen Dormant Ordeal aan het spelen was. De snelle technische death metal werd akelig precies gespeeld, wat veel knikkende hoofden opleverde. Echter crowdsurfers of een grote pit bleven helaas achterwege.
Carach Angren
Eerlijk is eerlijk, Carach Angren is een van mijn favoriete bands. Ik houd enorm van concept albums en net als King Diamond, heeft Carach Angren hier hun genre aan verbonden. De Limburgse metalband speelt weinig in Nederland en dat is jammer, maar het is begrijpelijk dat de rest van de wereld ook dit geweld wil ervaren.
Muzikaal is het tip top in orde. Ardek wisselt regelmatig af tussen zijn synthesizers en een draagbare uitvoering, waardoor hij beter zichtbaar is en ook meer interactie met zanger Seregor heeft, wat regelmatig erg vermakelijk is.
De gelaagdheid van de muziek komt redelijk goed over en de theatrale presentatie van Seregor doen je even vergeten dat de zon soms fel tussen de wolken door schijnt en het middag is.
De teksten van onder andere het bombastische en symfonische “The Carriage Wheel Murder” worden bijna uitgespuugd door Seregor wat het neerzetten van de sfeer bijna beklemmend maakt. De atmosfeer wordt gecompleteerd door achtergrondtracks, snijdende gitaarriffs en blastbeats.
Carach Angren bracht een vermakelijk, visueel en muzikaal sterk spektakel naar Into the Grave.
Severe Torture
Met Severe Torture stond er een gevestigde naam uit de Nederlandse death metalscene op de planken. De band putte uit jarenlange ervaring en bracht een set die blonk in rechttoe-rechtaan agressie en strak drumwerk. De zware gitaarriffs rolden zonder pardon over het plein, net als de haren van gitarist Patrick Boleij.
Het optreden bracht een serieuze moshpit op gang door no-nonsense presentatie en de brute sound. Liefhebbers van het zwaardere werk kwamen ruimschoots aan hun trekken bij deze band.
Folder Gallery Error: Unable to find the directory wp-content/uploads/beeldbank/2026-06-14/06Servere Torture.
Destruction
Zeg je thrash, dan zeg je Destruction! Deze Duitse formatie staat bekend om de knetterharde thrash en dat spelen ze al meerdere decennia. Het was goed te merken dat ze al lang samen zijn. Marcel “Schmier” Schirmer is de markante frontman van de band en met zijn even markante pose -voeten ver uit elkaar en vaak 1 voet op en monitor- trekt gelijk de aandacht.
Het bleek dat Nederland nog steeds gek is op oude thrash. Achter de barrier was het een ruig feestje en de band deed alles om dat vuurtje verder op te poken. Met name ‘Schmier’ en Damir Eskic waren regelmatig bezig het publiek verder op te zwepen.
Gnome
De hele dag liepen er al mensen rond met een kaboutermuts en het was duidelijk dat deze de harde kern van de band Gnome vormden.
Ook de Belgische band zelf was een opvallende verschijningen. Gehuld in rode kaboutermutsen bracht dit trio stonerrock die met pakkende, zware gitaarriffs en een gezonde dosis humor. Mede door de kaboutermutsen, was het publiek al snel op hun hand.
Met een zonnetje dat langzaam achter de gebouwen verdween knikte een groot deel van het plein mee op de licht swingende tonen van deze band. Er ontstond een uitgelaten, haast feestelijke sfeer waarbij de humor de boventoon voerde.
Gnome bleek een schot in de roos.
Paleface Swiss
Zou volgens sommigen de nieuwe revelatie in metal zijn, dus dat maakte mij nieuwsgierig. Deze Zwitserse deathcore formatie bracht een ongekende bak agressie en lompheid naar Leeuwarden. Frontman Zelli schreeuwde zijn aanhang naar grotere en wildere moshpits, wat hem ook lukte.
De reactie van het publiek was onmiddellijk; Als de pit stopte, stond het halve kerkhof te springen en te bouncen. De brute, moderne sound van de band zorgde voor een gigantische ontlading van energie. Paleface Swiss leverde zonder twijfel de meest intense show van de zondag af.
Blackbriar
Eén van mijn meest favoriete bands om te fotograferen is Blackbriar. Het licht is eigenlijk altijd goed, het theatrale is doordacht en volgbaar, de band is zeer professioneel en Zora Cock weet hoe ze op de foto overkomt en wat ze er voor moet doen.
Uiteraard begon de set met een act en dit keer was het een spinnewiel waar Zora zich aan prikte, voor het geweld los barstte met “Bluebeard’s Chamber”. Veel liefhebbers van symfonische metal moeten zeker eens naar Blackbriar luisteren -voor zo ver ze dat nog niet deden-, want het geheel bevindt zich op een zeer hoog niveau.Daar hoef je mijn woord niet voor te geloven; 2 jaar geleden heeft The Charismatic Voice al eens een video aan deze band besteed.
The Gathering
Het festival werd dit jaar afgesloten door The Gathering in hun befaamde Mandylion-bezetting mét Anneke van Giersbergen. Dit bijzondere optreden trok veel bekijks en bracht een unieke sfeer met zich mee. De heldere stem van Anneke van Giersbergen zweefde regelmatig op indrukwekkende wijze over het olderhoofsterkerkhof.
De atmosferische metal was een passend, melodieus slotakkoord voor het weekend. Veel publiek bleef lang staan en zong luidkeels mee met de bekende nummers. Het was een waardige en gedenkwaardige afsluiting van drie dagen livemuziek onder de rook van de Oldehove.
De slotdag van Into the Grave 2026 verliep zoals een festivaldag zou moeten verlopen. Ondanks de opgebouwde vermoeidheid en zere voeten, bleef de opkomst tot het laatste nummer hoog, wat getuigt van een loyale achterban.
Muzikaal gezien bewees de zondag de kracht van diversiteit. De scherpe overgang van de brute energie van Paleface Swiss naar de melodieuze nostalgie van The Gathering vatte de breedte van het festival goed samen. De organisatie kan terugkijken op een geslaagd weekend.