Leeuwarden – 12 juni 2026 |Â Na een jaar wachten gingen op vrijdagmiddag 12 juni eindelijk de poorten van Into the Grave weer open op het oude vertrouwde plekje in het centrum van Leeuwarden. Het Oldehoofsterkerkhof vulde zich langzaam met de eerste bezoekers. De eerste biertjes werden genuttigd en de eerste festivalshirts zag je al rondlopen.
Zoals ieder jaar bood de vrijdag een gevarieerd programma. Van jonge bands die zich wilden bewijzen tot gevestigde namen die precies weten hoe je een festivalpubliek inpakt.
Fimbul Winter
De eer om het festival af te trappen was dit jaar aan Fimbul Winter. Voor veel bezoekers was het nog even schakelen van de autorit of treinreis naar de eerste riffs van de dag, maar voor het podium stond al een verrassend grote groep liefhebbers klaar. De band speelde een overtuigende openingsset die precies deed wat een eerste optreden moet doen: het terrein langzaam in de metal-stand te krijgen.
Hoewel niet iedereen speciaal voor Fimbul Winter was gekomen, wist de band voldoende aandacht vast te houden om de eerste hoofden mee te laten bewegen. Een lekker begin van het weekend.
Inhuman Nature
Op de Reaper Stage was het vervolgens de beurt aan Inhuman Nature. Vanaf de eerste nummers lag het tempo merkbaar hoger en was de eerste pit van het weekend een feit. De Britse band speelde met zichtbaar plezier en kreeg het publiek gemakkelijk mee. Het was zo’n optreden waarbij je merkt dat een festivalpubliek altijd openstaat voor bands die er vol voor gaan, ook als niet iedereen alle nummers kent.
Revnoir
Revnoir bracht daarna een heel andere sfeer naar het hoofdpodium. De Fransen combineerden een moderne uitstraling met een energieke show waarin vooral de afwisseling goed werkte. Het publiek was enthousiast, maar het “moderne jasje” van deze metal was niet echt besteed aan de oudere garde. Naarmate de set vorderde werd het aantal headbangers voor het podium groter. Geen optreden dat direct het hele festival op zijn kop zette, maar wel een goed visitekaartje afgegeven.
Predatory Void
Deze band zorgde vervolgens voor een duidelijk zwaardere en donkerdere sfeer; zul je net zien dat de zon schijnt tijdens een bewolkt weekend. De band liet het publiek even op adem komen van het hogere tempo eerder op de middag en bouwde de spanning op. Heel verrassend is het niet wat Predatory Void doet niet, maar de vertragingen, maken het extra “zwaar” en de variatie is altijd welkom op een festival.
Self Deception
Halverwege de middag begon het terrein merkbaar voller te worden en Self Deception profiteerde daarvan. De Zweden brachten een toegankelijke, energieke show die het publiek gemakkelijk wist te bereiken. Er werd volop geheadbangt en de eerste crowdsurfers verschenen en de band zocht regelmatig contact met de mensen vooraan. Misschien niet de zwaarste band van het weekend, maar wel eentje die precies wist hoe je een festivalset aantrekkelijk houdt.
Met Patrik Hallgren in de gelederen is er genoeg te zien en zijn de eerste 3 nummers om te fotograferen veel te kort.
Picture
Voor de oude garde is Picture een stukje Nederlandse metalgeschiedenis. De band bewees opnieuw waarom ze na al die jaren nog steeds graag op festivals wordt geboekt. Zonder franje, zonder overdreven showelementen, maar gewoon met nummers die nog altijd overeind blijven. Met vele klassiekers in de setlist, blijft Bombers nog altijd het meest gewaardeerde nummer.
Vandenberg
Ook Vandenberg bracht een flinke portie ervaring naar het hoofdpodium. De band speelde strak en ontspannen, met voldoende ruimte voor klassiekers en materiaal dat het publiek duidelijk wist te waarderen. Er werden vooral nummers van Whitesnake gespeeld en Mats Levén blijkt David Coverdale vrij gemakkelijk te doen vergeten! En ja… “Adje” was in bloedvorm en genoot met volle teugen van het enthousiasme van het publiek en de zwijmelende blikken van enkele aanwezige dames 😉
Raised by Owls
Bekend van grappige metal-gerelateerde filmpjes op internet krijgt nu Nederland de kans om te zien of Raise by Owls ook écht iets kan neerzetten op een podium.
Verrassend genoeg lukt dat aardig, maar van een show kun je niet echt spreken. Het grappigste wapenfeit is, wanneer de mascotte op het podium komt met 2 dubbele dildo’s en vervolgens het publiek opzweept. Vervolgens klimt hij in de staanders van het podium en komt daar bijna niet meer uit. Dat was wel grappig, maar niet de bedoeling.
Er werd veel gelachen om de band en het stond ook redelijk vol voor de Reaper Stage.
Lacuna Coil
Met Lacuna Coil brak de avond aan. De Italianen bewezen opnieuw waarom ze al jarenlang een vaste waarde zijn op Europese festivals. Cristina Scabbia en Andrea Ferro vulden elkaar uitstekend aan en het publiek reageerde enthousiast op zowel ouder als nieuwer materiaal.
Ik heb deze band vaker gezien en ik moet zeggen dat dit optreden verreweg de beste was. Christina Scabbia was uitzonderlijk en het geluid stond ook goed afgesteld.
Conan
Terwijl op het hoofdpodium de laatste noten van Lacuna Coil nog nagalmden, veranderde de Reaper Stage in het domein van Conan. Waar de rest van de dag vooral draaide om energie en beweging, bracht Conan een massieve geluidsmuur die het publiek bijna letterlijk over zich heen liet komen. Het tempo lag laag, maar de impact was er niet minder om. Niet iedere festivalganger bleef de hele set hangen, omdat de variatie aardig richting eentonig ging, maar de liefhebbers kregen precies waarvoor ze gekomen waren.
Anthrax
De afsluiter van de eerste festivaldag had weinig moeite om het voormalige kerkhof volledig vol te krijgen. Anthrax speelde met zichtbaar plezier en liet zien waarom de band al decennialang tot de absolute festivalfavorieten behoort. De energie bleef van begin tot eind hoog zonder dat het geforceerd aanvoelde. Klassiekers werden luidkeels meegezongen en de interactie met het publiek voelde ontspannen en oprecht. Het is jammer dat Scott Ian al een tijdje zijn beroemde War Dance niet meer uitvoert, maar voor de energie op het podium is nu Frank Bello aangesteld. Zingen, rennen, gekke bekken trekken… niks is te gek en het draagt allemaal bij aan een verpletterend optreden, ook al begint de leeftijd voor de heren mee te tellen.
Na afloop verlieten duizenden bezoekers met een tevreden gevoel het terrein. De eerste festivaldag had precies gebracht wat je van Into the Grave mag verwachten: een gevarieerd programma, een ontspannen sfeer, en een verpletterend einde. Op naar de Zaterdag!.