14 juni 2025 – Leeuwarden | Heet, heter heetst! Al bij aanvang van de 2e dag, was de temperatuur al boven aangenaam. In het publiek werd druk gesmeerd en waar schaduw was, verzamelden groepjes mensen totdat de bands begonnen met optreden. Enkele crew-leden hadden zich bewapend met waterpistolen, waar menigeen die vooraan bij de podia stonden gedurende dag dankbaar gebruik van maakten.

De regen die voor later op de dag gepland stonden, viel nogal tegen. De buitjes die voorbij kwamen waren licht en brachten nauwelijks verkoeling. Wel ging de luchtvochtigheid er flink door omhoog, wat het benauwd maakte. Echter in Friesland waait het altijd, dus dat duurde ook niet niet. Pas Tijdens de laatste tonen van W.A.S.P. ging het pas echt serieus regenen.

Het Zweedse Vilt mocht vandaag de dag openen op de Reaper Stage en deed dat vol vuur. Iedereen die nog wat duf was van een lange warme dag gisteren, werd prettig gewekt op de death/thrash tonen van dit vijftal.

Met de zon op het hoofdpodium mocht Elvenking zich letterlijk in het zweet werken. De power metal van deze heren werkt aanstekelijk en het publiek is enthousiast en beweegt behoorlijk mee op de tonen van deze band. Alsof het niet heet is. Zodra zanger Damna zijn hoornenkroon afzet, is het koninklijke verdwenen en headbangt hij er lustig op los. Elvenking is een perfecte festival band; ongecompliceerd en lichtvoetig.

Zodra ik de mannen van FKÜ het podium op zie lopen, weet ik dat dit leuk gaat worden. FKÜ staat trouwens voor “Freddy Krueger’s Ünderwear” en dat geeft ook gelijk al aan wat de band doet; het combineren van horror(films) en humor. Dat dit lang niet altijd een goed huwelijk is, bewijzen tientallen films, maar zo eens per zoveel tijd is er die uitzondering. FKÜ ís die uitzondering.
Muzikaal zit het lekker in elkaar, en de mannen hebben het reuze naar hun zin op het podium. De horrorverhalen komen wellicht niet helemaal tot hun recht in de hitte, maar de presentatie en het enthousiasme is super aanstekelijk.

Op het hoofdpodium is het Noorse Slomosa aan de beurt. Voor mij is deze band geen hoogtepunt. Hoewel ik bij deze temperaturen begrijp dat de band zich niet volledig uitleeft, is het geheel nogal statisch. Behalve Marie Moe.

Zij gaat volledig uit haar dak op Stonerrock en dat ziet er vrij apart uit.

Blood Red Throne op de Reaperstage ziet er dan een stuk meer coherent uit. De eveneens Noorse band krijgt het publiek dan ook veel meer mee, ondanks dat ze op het kleinere podium staan. Er word druk gemoshed en de band moedigt dat ook uitbundig aan. Muzikaal zit het behoorlijk strak in elkaar, echter de zang spreekt mij niet echt aan.

Eén van mijn persoonlijke hoogte punten op het hoofdpodium van vandaag was Rotting Christ. Deze Griekse band met uit 1988(!) is uitermate relaxed tijdens de signeersessies en hadden voor iedereen tijd. Ondertussen genoten ze stiekem van een joint die ze kregen aangereikt via een Griekse fan uit Utrecht. Tot ze werd verteld, dat in Nederland het geen probleem is om een joint te roken. Toen ging de joint boven tafel rond in plaats van er onder.

Over het optreden zelf: dat was indrukwekkend. Niet eens zo zeer qua show, hoewel dat verre van statisch was en het aanzien meer dan waard was!, maar wel door het rete strakke spel en het enthousiasme waarmee het gebracht werd.
Van de eerst tot de laatste noot was het genieten en het publiek was er duidelijk mee in hun sas. Er was geen hoofd dat niet bewoog en circle pits en vuisten in de lucht toonden aan dat dit een meer dan goed optreden was.

Op de Reaperstage was het tijd voor Cabal; een Deathcore band uit Denemarken. Niet mijn favoriete muziekstroming, maar sommige bands zijn wel vermakelijk. Helaas ging het tijdens de set mis, toen een fan als een soort van moshen om zich heen begon te slaan en trappen. Dit zie je nog wel eens bij Amerikaanse optredens, maar zelden in Nederland. Zanger Andreas Bjulver greep direct in en de gemoederen bedaarden. Ondanks zijn herhaalde verzoek werden er geen handen geschud, maar de angel was uit de situatie. Respect voor Andreas voor het direct stil leggen van de set en een vechtpartij in de kiem te smoren! Persoonlijk vind ik dat ongecontroleerd om je heen meppen en trappen niet echt thuis hoort in metal.
De set was eigenlijk wel OK.

Een metalfestival zonder Death Angel is eigenlijk geen echt metalfestival. Ook dit jaar waren ze weer aanwezig en ik moet zeggen dat ik Death Angel al heel veel gezien heb en op vele festivals voorbij heb zien komen. Ik heb ze echter nooit kunnen betrappen op een slecht optreden. Het enthousiasme is altijd chronisch en aanstekelijk. Bij de signeersessies was er alle tijd voor iedereen die dat wil en alles werd gesigneerd.

Ook dit keer was de set erg energiek en de hele band, met uitzondering van de drummer uiteraard, waren over het hele podium aanwezig. Het publiek werd constant aangevuurd om te crowd surfen, cirkle pits te maken en om los te gaan. Het grootste deel van het publiek had daar niet heel veel aanmoediging voor nodig.

De volgende band op het hoofdpodium bevatte een stukje geschiedenis van de legendarische band Motörhead . Gitarist Phil Campbell, was nog niet klaar met spelen toen Motörhead stopte en richtte  Phil Campbell en the bastard sons op. Het was dus ook niet zo gek, dat de setlist zwaar leunde op de nummers van Motörhead. Dat was ook precies wat het publiek wilde, hoewel de eigen nummers ook op voldoende enthousiasme konden rekenen. Terwijl zijn zonen uitpakken, stond Phil meer op de achtergrond. Met zijn kenmerkende petje was hij vooral aan het grijnzen en kauwgum aan het kauwen. Zijn spel was nog steeds dik in orde en zijn zoons hadden duidelijk het muzikale van hun vader geërfd.

De laatste band op de Reaperstage was het Oostenrijkse Insanity Alert. Voor iedereen die deze band niet kent en elke organisator van een festival die ze nog nooit heeft geboekt: schaam je! 🙂 Insanity Alert is een band die je altijd op je festival moet willen hebben. Niet als vroeg bandje, maar zo tussen het begin en einde van de avond. De energie boost die deze band geeft is ongekend!
De sterke punten van deze band zijn absoluut de droge humor van ‘Heavy Kevy’ (die overigens zijn wortels in Nederland heeft) en de extreem hilarische covers van zeer bekende metal nummers.

‘Heavy Kevy’ vertelde tussen de nummers door allerlei monotone verhaaltjes op over zijn belevenissen. Dit tot grote hilariteit van het masaal aanwezige publiek. De bordjes die bij een aantal nummers omhoog werden gehouden (met instructies voor het publiek), droegen verder bij aan de feestvreugde en de boel werd zowat afgebroken bij nummers als ‘Beer in the park’  (‘Fear of the Dark’ van Iron Maiden).

Ondanks dat de hele set en de show er omheen erg vermakelijk waren, is het slotnummer waar iedereen op wachtte. “Run to the Pit”, een variant op ‘Run to the Hills’  van Iron Maiden, waarbij ‘Heavy Kevy’ zijn publiek aanvuurde tot een enorme moshpit. En dat lukte!
Het hele weekend is er geen band geweest, waarbij het voltallige publiek (inclusief medewerkers) zó hard heeft meegezongen dan met dit nummer.

Na een dergelijke band moest de hoofdact wel uit een heel bijzonder vaatje tappen! W.A.S.P. viel die beurt toe en dat was nog een strijd!
In dezelfde podium-aankleding als in Hedon in 2023 werd met even zo weinig licht opgetreden. Het was mij niet echt opgevallen, maar er ging het gerucht dat ‘Blacky Lawless’ zou playbacken en werd al grinnikend “PlayBlacky Lawless” genoemd. De set was natuurlijk gebouwd rondom de nummers die iedereen wilde horen, zoals ‘I Wanna Be Somebody’. ‘On Your Knees’ en uiteraard ‘Wild Child’ en ‘Blind In Texas’.

De rest van de nummers gingen er ook goed in, maar echt bijzonder was het dit keer niet. Weinig show, weinig licht en de band die vooral leunde op wat ooit was. Ook het verhaal over het al dan niet het hele album spelen en in welke volgorde had niet gehoeven.
Halverwege liepen dan ook al vele toeschouwers weg. Of dat vanwege de verwachtte plensbui was of vanwege het gemiddelde optreden van de band, dat is mij niet bekend.

Signeer Sessies Zaterdag

High Parasite

Rotting Christ

Death Angel