15 juni 2025 – Leeuwarden | De beloofde afkoeling kwam wel, maar niet heel veel; het was slechts minder heet.

Met Hiraes op het hoofdpodium begon de dag gelijk goed. Druk was het nog niet echt, maar dat was vooral jammer voor de laatkomers. Hiraes heeft wel iets weg van Arch Enemy, maar dan minder gepolijst en gestyled waardoor het net even iets rauwer klinkt. Mij spreekt dat zeker aan en met Britta Görz is de band ook verzekert van een energieke front-vrouw met een uitermate rauwe strot.

Volledig blanko stond ik bij de Reaperstage te wachten totdat “Tailgunner” het podium op zou komen. Ik had niet vooraf gekeken wat deze band was en hoe ze speelden, maar dat was binnen een paar seconden duidelijk. Tailgunner speelt NWOBHM, maar -en live zeker!- in een opgevoerde versie. Eerlijk gezegd had ik mijn twijfels toen ik de bandleden zag. Ze leken hooguit 16-18 jaar en met een meid als gitarist met een nogal opvallend Brits kapsel en de rest in leer of strakke spandex broeken… Wat kun je je vergissen!
Na het eerste nummer kon ik een wel gemeende “wauw!” niet onderdrukken. Bassist Thomas Hewson was een beest! Niet alleen speelde hij goed bas, maar hij sprong en vloog het hele -toch al krappe en overvolle-  podium van de reaperstage over. Hierbij botste hij meermalen vrij lomp tegen de 2e gitarist aan. Zelfs zo lomp, dat menig fotograaf zich afvroeg hoe vaak ze samen al van het podium waren afgevallen.

De solo’s waren mooi en soms ook dubbel uitgevoerd (zoals het hoort). Gitarist Rhea Thompson was zeker niet alleen een ‘pretty face’ en kon wel degelijk indrukwekkend spelen. Het enthousiasme van deze band was niet te vergelijken met welke andere band deze dag. Zanger Craig Cairns was misschien nog wel de meest stoïcijnse van het het stel. Echter kon dit ook komen doordat hij gehuld was in een zwart leren broek en een zwart leren jas (die overigens na een paar nummers toch maar uit ging)

Heb zo lang mogelijk bij Tailgunner staan kijken, want het was wel indrukwekkend wat deze jongens en meid deden. Dan zo snel als het gaat naar het hoofdpodium voor de lokale helden van Bildtstar. Deze band kende ik al wel, want ik had ze al eens gefotografeerd in hun begin dagen en sindsdien volg ik ze vanaf de zijlijn.
Een dermate jonge band op het hoofdpodium was natuurlijk machtig mooi! Ze hadden de ervaring, want naast de diverse gewonnen muziekwedstrijden speelden ze als ambassadeurs zelfs op het hoofdpodium van het bevrijdingsfestival in Leeuwarden.
De set gaat dan ook lekker van start en de enige kanttekening die gemaakt moet worden is dat er iets te snel een cover werd gespeeld. Op zich snapte ik de redenatie, maar er mocht wel meer vertrouwen in eigen kunnen zijn. De band speelde goed en was creatief en dit konden ze ook op eigen kracht.
De set werd onderbroken door een nogal heftige stroomstoring, waar menig band zich geen raad mee zou weten. Bildtstar loste dit ludiek op, maar er was vervolgens nog maar tijd voor 1 nummer.

Een oudgediende in de metal scene in Nederland is Martyr. Door velen bekritiseerd als niet heel erg origineel, maar dat hoeft ook niet altijd. Martyr heeft zijn sporen ruimschoots verdiend en muzikaal en vocaal klinkt het als een klok! Meer Oldskool dan dit ga je niet krijgen en zolang er publiek op af komt, hebben de criticasters ongelijk. Live waren ze weer geweldig. Het publiek deed enthousiast mee en lieten zich met liefde opjutten door frontman Rop. Martyr was en zal altijd een feestje blijven.

Signeer Sessies

Feuerschwanz

Hiraes

Vanwege een oude blessure moest ik helaas voortijdig bij Into The grave afhaken. Volgend jaar beter!