Het belooft vandaag droog te blijven en een aangename temperatuur te worden, dus met goede moed naar de ijsbaan in Eindhoven.
De entree ging lekker vlot, vanwege het bandje dat ik gisteren al had gekregen. Al snel sta ik op het vrijwel verlaten middenterrein van de ijsbaan. Er wordt een drum afgesteld op één van de podia en de eerste biertjes (nou ja… pullen) worden al weer getapt!
De ijsbaan vult zich langzaam met nog niet helemaal wakkere en hier en daar nog niet helemaal nuchtere metalheads die al wel weer zin hebben in een potje herrie.
Cellarpigs
De band die het spits op zaterdag mag afbijten is Cellarpigs. Deze band heeft deze plek gewonnen tijdens de ‘Dynamo Band Battle’. Tijdens het eerste nummer is het al snel duidelijk waarom deze band hier staat; lekkere thrash die bovendien goed verzorgd klinkt Afgaande op het publiek wordt mijn mening gedeeld want velen komen kijken en er wordt heftig met hoofden geknikt.
Zo lekker als het klinkt, zo weinig gebeurt er helaas op het podium. Wellicht is het de spanning, maar van mij mag er wel iets meer actie op het podium zijn. Goed spelen is natuurlijk een eerste vereiste, maar live is het ook leuk om naar wat te kijken.
Warkings
Een band waarbij niemand zich zorgen maakt of er wel genoeg zal gebeuren op het podium is absoluut Warkings! Ondanks dat power metal niet mijn eerste voorkeur is, zijn shows van Warkings eigenlijk altijd wel erg vermakelijk. Het thema is goed doorgevoerd, hoe vaag en onsamenhangend het ook moge zijn.
Zanger Georg Neuhauser (The Tribune) heeft er ondanks het vroege uur zin in, maar benoemt het wel een aantal keer.
Hij heeft er geen enkele moeite mee om het toch wel snel in aantal toenemende publiek te bespelen en met meezingers als “Fight” en “Maximus” is het lot bezegeld; Eindhoven houdt van Warkings.
De vocalen van Georg, maar ook van Secil Sen zijn zonder meer erg goed te noemen en dat draagt ook bij aan de acceptatie van de band. Dat blijkt ook wel bij de signeersessie van Warkings bij de stand van Metalfan, want de rij is enorm!
Het enige wat een beetje jammer was, was het ontbreken van de mascotte. Deze was hilarisch tijdens Into The Grave 2023!
Flotsam & Jetsam
Het aantal keren dat ik Flotsam & Jetsam gezien heb, is al niet meer op twee handen te tellen en toch kijk ik er altijd weer naar uit.
Met enige regelmaat heeft 1 van de heren wel iets aparts aan. Bijvoorbeeld toen zanger Eric Knutson in een reptielenpak op het podium van Into The Grave stond. Deze keer heeft gitarist Michel Gilbert een shirt van Flotsam & Jetsam aan, waarbij het logo een wel heel grote gelijkenis heeft met het logo van Pornhub…
Bij het signeren bij Metalfan kreeg Michael vele vragen over zijn shirt en vooral of het als merch te koop is, maar helaas is het niet verkrijgbaar, omdat het anders ellende zou opleveren met rechten van het logo van Pornhub.
Met zestien studio albums op hun conto, is Flotsam & Jetsam een leidende factor in de metal scene.
Whitechapel
Hier kan -en wil- ik kort over zijn. Whitechapel valt enorm tegen. De band lijkt ongeïnspireerd en zanger Phil Bozeman staat (typisch voor het genre) veel voorover gebogen. Er is weinig interactie met het publiek en de grote zonnebril helpt daar ook niet bij. Muzikaal klinkt het allemaal wel OK, maar het overtuigt volstrekt niet.
Blackbriar
Deze Nederlandse band timmert aardig aan de weg. Dat komt niet in de laatste plaats door de enthousiaste optredens. In Duitsland is de populariteit groot en Duitsland heeft in elke tour een flink aandeel.
Siebe Sol -bassist- is zoals meestal het meest enthousiaste bandlid op het podium. Hij is overal op het podium te vinden en springt en schopt over het kleine podium alsof het een lieve lust is.
Een lust voor het oor en oog is zangeres Zora Cock, naast een fantastische stem is haar rode haar iets wat onmiddellijk opvalt. Haar gedragen manier van zingen past goed in het gothic genre en steekt aardig af bij wat er verder op dit podium speelt en gespeeld heeft.
Forbidden
“Lekkere ouwe meuk!” zou een vriend van mij zeggen en met Forbidden heeft ie daar gelijk in. Gitarist Craig Locicero draagt ook trots een gitaarband met daar op “est. 1985”.
Waarschijnlijk geïnspireerd door het inslaande succes van Bay Area Interthrashional twee jaar geleden op Dynamo Metal Fest, is Forbidden weer opgestaan en met succes!
Met de nieuwe zanger Norman Skinner is er weinig ingeboet aan vocale kwaliteiten, zowel Norman als Graig hebben beiden regelmatig moeite om een vette grijns te onderdrukken.
Ook de rest van de band heeft het meer dan naar hun zin en de set duurt veel te kort.
Het publiek gaat volledig uit zijn dak! Crowdsurfers en alle variaties van moshpits komen aan de orde en er is bijna niemand in het ijsstadion die niet minimaal meegeknikt heeft op de maat.
Dynazty
Als de band het Kink Distortion Stage op komt lopen, valt het op, dat het geluid uit het publiek een stuk hoger is dan anders en dat betekent maar één ding; meer vrouwen in het publiek!
De zanger van Dynazty is geen onbekende; Nils Molin is ook een van de zangers van Amaranthe die later vandaag optreden.
Dat er veel aandacht aan het uiterlijk is besteed is wel duidelijk; de kleding, het haar… alles klopt en ik zie veel glunderende vrouwen in het publiek. Dat is ook wel logisch, want veel metal-mannen op het podium hebben niet echt een hoog mooi-boy gehalte 😉
Muzikaal valt het niet eens tegen. Nils kan echt wel een potje zingen en ondanks dat het geen complexe metal is, is het niet eens onverdienstelijk.
Mental Cruelty
Niet echt mijn kopje thee, maar het knalt wel en het is ook aardig melodieus voor zo ver ik het kan inschatten. Er is behoorlijk wat publiek wat helemaal los gaat en eerlijk is eerlijk, het is zeker niet saai; zowel muzikaal als wat er op het podium vertoond wordt.
Dimmu Borgir
De hele dag heeft het publiek, maar vooral de fotografen, last gehad van de opbouw bovenop het toch al hoge podium van de main stage. Deze opbouw was voor de pyro van Dimmu Borgir, dus werd er reikhalzend uitgekeken naar wat deze halve meter hoge opbouw zou produceren aan vuur en vlammen. Dat viel reuze tegen; het waren slechts vlammetjes… Hiervoor hadden alle bands op het hoofdpodium beperkt ruimte en het publiek beperkt zicht gehad.
Ook Shagrath (pseudoniem van Stian Thoresen) was voor de eerste paar rijen slechts zichtbaar vanaf de schouders.
Desondanks was de show wel om te smullen, ook al waren de bandleden vrij statisch. Het licht was uitgekiend en het geluid zelfs behoorlijk goed; zeker voor op een galmende ijsbaan!
Echter de viering van het 30 jarig bestaan van de band, zal Shagrath zich nog wel even heugen. De dag na het optreden gaf ‘Galder’ (Tom Rune Andersen Orre) aan de band te verlaten en zich te richten op zijn eigen project.
