In een zwaarbewolkt Eindhoven leek het er even niet goed uit te zien, toen ik het hotel verliet onderweg naar de ijsbaan. Dat was slechts van korte duur; want de wolken braken open en het zonnetje kwam er door. Het zou iets minder warm worden dan gisteren, maar dat was nog altijd prima metal weer!
Bij binnenkomst was het podium een halve meter lager en waren er zelfs kisten geplaatst, zodat de fotografen betere foto’s konden maken. Super!
Left To Die
Met een stevig ontbijt achter de kiezen, kan ik de volgende band wel aan. Left To Die is de ultieme coverband van Death, omdat er twee originele leden van Death in spelen, namelijk Rick Rozz en Terry Butler. Vandaag wordt de langspeler ‘Leprosy’ in zijn geheel gespeeld en dat zou toch reden zijn voor een volle bak, ondanks het ‘vroege’ uur. Echter er zijn slechts een handjevol mensen als Left To Die de eerste akkoorden aanslaan.
Dat is niet verstandig voor de wegblijvers, want de set wordt echt geweldig gespeeld. Het strakke geluid klinkt door de afwezigheid van wind ook nog eens extra vet en dat maakt wel indruk.
Martyr
Van Left to Die vrijwel gelijk door naar Martyr om wel een van de meest sympathieke bands van Nederland te bekijken: Martyr
Ze gaan terug tot in de tijd dat ik nog jong was; Dat Martr, Vengeance, Helloïse en Vortex helden van de lage landen waren… uit de tijd dat Methusalem net geboren was volgens mij, maar daar merk je niks van!
Martyr klinkt nog altijd lekker en ik kan enige nostalgie niet ontkennen. Zanger Rop van Haren is vol energie en laat zelfs de fotografen stuk voor stuk bij hem komen (come to jesus moment?) om ze een hand of een boks te geven.
Ondanks alle gekkigheid wordt er wel straks gespeeld. Nieuwelingen Justin Schut en Elwin (Hellwin) Molenaar spelen mee alsof ze oudgedienden zijn.
Het is bijna crimineel dat Martyr maar een half uurtje speeltijd krijgt, want dit kan niet lang genoeg duren!
Bij de signeersessie van de band wordt het pas echt gezellig. Na de handtekeningen, blijft de band rond de stand van Metalfan staan en neemt ruim de tijd om met fans op de foto te gaan en te kletsen. Zelfs de Martyr reaper staat zijn pak inclusief zeis af aan een jonge dame in een rolstoel, waar uiteraard veel foto’s van gemaakt worden.
Carnation
Deze band is voor mij een grote onbekende en ik laat mij graag verrassen. Deze Belgische band verrast mij inderdaad en naast dat de frontman erg fotogeniek is (tegen mijn verwachting in om eerlijk te zijn) is de muziek ook erg lekker om aan te horen. Het enige puntje van kritiek is de enorme microfoonstandaard van zanger Simon Duson, maar gelukkig staat hij er niet veel achter.
Het is vooral de melodieusheid van de nummers die het erg interessant maken om te blijven luisteren. Het publiek is het daar mee eens, want het gaat aardig los voor het podium!
Soen
Soen is voor mij een beetje een er-tussen-in-band. Slecht is het allerminst, maar het is mij net iets te gelikt. De samenzang en de soms bijna dansbare melodieën zijn voor mij meer voor iets wat ik op zet als ik aan het werk ben, maar het is ook wel lekkere luistermuziek
Technisch grenst het overigens wel aan perfectie.
Bay Area Interthrashional
Na twee jaar zijn ze terug; in een iets andere samenstelling, maar toch!
Tijdens deze editie worden nummers gespeeld van 2 Bay Area albums, te weten ‘Kill’m all’ van Metallica en ‘Bonded by Blood’ van Exodus, dus dat belooft wat!
Zodra het intro van Metallica klinkt (‘The Ecstasy of Gold’ uit de film ‘The Good, The Bad and the Ugly’ van Ennio Morricone) gaat het spreekwoordelijke dak van de ijsbaan er af. Er is nog steeds niet heel veel volk, maar wát er is gaat compleet los.
‘Motorbreath’ slaat in als een bom en even waan ik mij weer terug in de jaren 80 toen thrash net nieuw was en het schandalig snel en hard was! Tijdens het maken van de foto’s voor dit verslag staat het kippenvel op mijn armen, rug, nek en hoofd. Natuurlijk door de band en de muziek, maar ook door het haast extremistisch fanatieke publiek!
Op het podium was ruimte gemaakt voor een tap, waar grote pullen bier voor de mannen getapt werden. Dit ging in een dusdanig tempo, dat ik mij afvraag of er straks nog wel bandleden zijn die kunnen signeren!
Het is een komen en gaan op het podium van gitaristen en zangers die elkaar aflossen en de sfeer is uitgelaten. Het publiek is vanaf de eerste minuut uitzinnig en dat blijft ook zo tot de laatste minuut.
Tijdens de gehele set is het een komen en gaan van crowdsurfers. Normaal geen probleem, want de samenwerking met de vangploeg is altijd goed, maar om de één of andere reden was de fotopit dit jaar smaller, waardoor je vaker dan anders een schoen, been of arm in je nek krijgt.
Desondanks mag van mij Bay Area Interthrashional een jaarlijks terugkerend feestje worden!
De artiesten die ik gespot heb op het podium zijn:
• Craig Locicero -Forbidden
• Norman Skinner -Forbidden
• Chris Kontos -Forbidden
• Matt Camacho -Forbidden
• Eric Knutson -Flotsam & Jetsam
• Michael Gilbert -Flotsam & Jetsam
• Ted Aguilar -Death Angel
• Becky Baldwin -Mercyful Fate
• Harald Oimoen -DRI
• Matt Harvey -Left to Die
• …maar er waren er meer!
Het signeren bij Metalfan was een zooitje. De gehele Bay Area was leeggelopen voor dit evenement, want de heren en dame waren maar liefst met zestien(!) naar de stand gekomen. Dat zorgde natuurlijk voor hilarische taferelen, want niet alleen moesten de items over de tafel, maar ook naar achteren doorgegeven worden.
De heren waren onder de indruk van het aantal fans dat iets gesigneerd wilden hebben en bleven zitten tot de laatste fan gepasseerd was.
Skindred
De band van Benji Webbe is altijd wel een kleurrijk momentje op welk festival dan ook. De flamboyante Brit heeft zijn eigen reggae / metal genre gemaakt en dat klinkt best relaxed. Een puntje van kritiek is, dat Benji dit keer een one-man-show aan het maken was en dat vond niet iedereen interessant. Gedurende de set waren er best wat mensen die besloten wat te eten of te drinken te halen.
Jammer, want ook zonder dit kan Skindred een perfecte show neer zetten die erg vermakelijk is en goed klinkt. Op dat laatste was niet veel aan te merken. Het klonk als een klok en ook de stem van zanger Benji was prima!
Igorrr
Dit is 1 van de acts waar mijn interesse naar uitgaat. De absurdistische muziek gecombineerd met elektronica en operazang maakt het extreem interessant voor de een en vreselijk irritant voor de ander.
Voor de organisatie dus wel een aardige gok, want het kan elke kant op.
Toch blijft het grootste deel van het publiek staan en degenen die er zich aan ergeren lopen soms hoofdschuddend weg.
Persoonlijk vind ik het super! De uitvoering live met een band maakt het veel beter dan de keren dat ik Igorrr zag met alleen een zangeres en een drummer aan zijn zijde en uiteraard zijn computer.
Saxon
Good ol’ Saxon mocht dit jaar Dynamo Metal Fest afsluiten en te zien aan het aantal ouwe lullen dat zich voor het podium verzamelden was het goed te merken dat het een band betreft die al ‘eventjes’ meegaat.
Het is verbijsterend dat deze band nog steeds zo vaak optreedt en ook nog voor veel volk. De gehele band is geboren halverwege de vorige eeuw en variëren in leeftijd tussen de 73 en de 57. Niettemin is de show energiek en gevarieerd.
Een band als Saxon ontkomt er niet aan om een aantal klassiekers te spelen en omdat het repertoire zo groot is, heeft iedereen wel de gedachte achteraf; “ah, jammer dat ze die niet gespeeld hebben”.
Naast het veld met ouwe mannen, stonden er toch ook nog best wat jongeren te kijken, die het repertoire kenden.
Het enige nadeel van dit optreden vond ik de met enige regelmaat afwezigheid van het licht. De band stond dan in het donker te spelen en er was dan weinig te zien.
Conclusie
De uitvoering van dit jaar was een rustig qua aantallen publiek. Dat is jammer voor de organisatie, want de line-up was in mijn optiek heel erg OK.
Aan de andere kant was het ook wel prettig om geen rijen te hebben voor drinken en eten.
Met de aankondiging voor volgend jaar dat o.a. Within Temptation en Gojira zullen afreizen naar Dynamo Metal Fest 2025, zal het dan wel anders zijn. Dat kon het alleen al vanwege deze namen weleens een uitverkochte versie worden.