8 december 2023 – Doetinchem | Midden in de winternacht komt Paul Di’Anno naar de Achterhoek. Naar de Engelenbak in Doetinchem om precies te zijn. Paul heeft 2 bands meegenomen, waarvan een deel ook in zijn begeleidende band speelt. Handig dus.
Er is een redelijk scherpe 2 deling binnen de fans van Iron Maiden. Een deel is van mening dat Paul DiAnno dé frontman is en een ander deel vindt dat Bruce Dickinson dat is. Voor mijzelf zijn er 2 Iron Maidens; 1 met Paul en 1 met Bruce. De stijlen verschillen te zeer om ze met elkaar te vergelijken en de Iron Maiden met Paul Di’Anno is de Iron Maiden zoals ik die leerde kennen op 14 jarige leeftijd en dus de grootste indruk heeft gemaakt. Zeker omdat het voor die tijd écht heftig was. Zeker de cover art!
Bij binnenkomst vertelt de organisator mij dat Paul ziek is, maar wel zal optreden. Paul heeft een longontsteking opgelopen en heeft penicilline gekregen en mag geen alcohol. Het is uitverkocht en dat is ook niet zo gek. Het is gezellig druk en zelfs Roel van Helden (drummer Powerwolf) is aanwezig.
In het publiek lopen veel mensen met een Iron Maiden shirt van de eerste twee albums van. Eén is er zo dapper om een shirt van “The Future Past” tour te dragen van afgelopen jaar. Hopelijk is Paul in een goede bui, want soms kan hij wel flink losgaan op zijn oude band.
Maar voor het zo ver is, is het tijd voor het eerste voorprogramma. De begeleidingsband van Paul komt uit Brazilië en dus ook zijn beide voorprogramma’s komen daar vandaan. Electric Gipsy is de eerste die het podium op stapt en deze nog vrij jonge band is best energiek en spelen glam metal in de klassieke vorm; Dokken, Van Halen, Mötley Crüe, Van Halen, etc. Ondanks dat waarschijnlijk niemand van de aanwezigen ooit van de band gehoord heeft, zijn de nummers makkelijk mee te zingen en liggen lekker in het gehoor. De zanger is doet zijn best en krijgt flink wat respons. Het is jammer dat zijn bewegelijkheid beperkt wordt door het kleine podium van de Engelenbak, maar hij weet het publiek goed mee te krijgen. Op de nummers “Shoot ‘em Down” en “Nine Lives” gaat het publiek lekker los, maar bij de uitsmijter “Hot for Teacher” gaat het dak er af.
Na een korte change-over mag Noturnall het publiek gaan vermaken. Zanger Thiago Bianchi is een opvallende verschijning met zijn leren jasje met studs, lang haar en gekrulde snor. Alsof dat nog niet genoeg is, heeft hij ook een microfoonstandaard met verschillende hiëroglyfen uit verschillende culturen die voorzien is van blauwe led-verlichting.
Thiago maakt er een echte show van. Hij springt regelmatig tussen het publiek, doet mee in de moshpit en zoekt het contact met het publiek. Dat betaalt zich uit door een zeer enthousiast publiek.
Noturnall staat te boek als een Progressive Metal band, maar dan wel en zeer zware uitvoering!
De ervaring druipt van de gehele band en de hele Engelenbak deint en dreunt mee op het helse tempo waarmee de band zeer regelmatig het publiek opzweept. “Reset the game” is daar een voorbeeld van, maar ook zeker “Scream! For!! Me!!!” (waarvan het origineel met Mike Portnoy is). Ook Noturnall doet een cover en zijn spelen niet onverdienstelijk “Thunderstruck” van AC/DC.
Dan is het wachten op Paul Di’Anno. De change-over stelt niks voor; een basdrum wordt uit de kit verwijderd en de effectpedalen worden wat dichter bij elkaar geschoven. Toch duurt het nog een kleine 45 minuten voordat de rolstoel van Paul het podium opgehesen wordt.
Paul is vrolijk, maakt grapjes en dan is het showtime! Al gelijk bij het eerste nummer is het duidelijk, dat de longontsteking hem danig in de weg zit. Hij vraagt ook of het publiek wil zingen, wat hem niet lukt en dat doen ze met alle liefde! Paul hoest met grote regelmaat in een handdoek die naast hem ligt, maar je ziet de benauwdheid in zijn ogen.
“Remember Tomorrow”, het 5e nummer, komt er met grote moeite uit en als Paul wat uitlegt na dit nummer, wordt er behoorlijk doorheen gepraat en geroepen. Daar moet hij niks van hebben en scheld en vloekt tegen iedereen die zo onfatsoenlijk is om door hem heen te praten. Het lage podium speelt hem ook parten, want hij ziet alleen de voorste rij mensen. De rest van de zaal ziet hem ook amper en dat is wel jammer.
“Genghish Khan” komt er amper uit en na “Killers” last hij een pauze in. Dat komt op veel commentaar te staan, wat onbegrijpelijk is. Kennelijk is dat stoer tegenwoordig. Het is voor mij niet te zien of hij medicatie heeft gekregen of dat de pauze hem nieuwe kracht heeft gekregen, want hij kan van de volgende nummers een stuk meer zingen en het klinkt eigenlijk best wel heel erg goed!
Toch blijft er gemopper van Paul. Op het publiek dat dingen roept die hij niet verstaat of die gewoonweg onaardig zijn. Maar ook op zijn eigen crew. De setlist hangt zo, dat hij het niet ziet, de monitoren staan te hard, met de microfoon is ook iets, etc. Het hoort er bij.
Wanneer echter de versterker van een van de gitaristen het begeeft heeft Paul het gehad en stopt hij het optreden. Op de setlist stonden nog “Prowler” en “Iron Maiden”, maar die komen niet meer aan bod.
Desondanks toch een memorabele avond in Doetinchem, want wát Paul D’Anno zong, was wel goed. Hopelijk komt hij nog snel een keer terug. Dan zonder longontsteking en ik hoop vooral zonder rolstoel.
