9 februari 2024 – Apeldoorn | Een avondje Belgische gitaarrock in het Apeldoornse Gigant en natuurlijk was The Hell Online er bij. Er komen veel goede bands uit België en met name The Guru Guru, was al bekend bij mij en ik was benieuwd naar de rest.
Helaas waren er niet heel veel mensen die nieuwsgierig waren, maar de thuisblijvers trokken dit keer aan het korste eind. Het werd een avondje lekkere gitaarmuziek met artiesten die de nalatenschap van Arno Hintjens (TC Matic) in ere hielden.
Het voorprogramma had maar zo van de Veluwe kunnen komen als je op de naam af zou gaan, maar Tangled Horns was toch echt afkomstig uit de Kempense klei. De -relatieve- rustige muzikanten werden volledig gecompenseerd door door zanger Tim van der Plas. Tim was over het hele podium te vinden, staat nauwelijks stil en was enorm expressief. Desondanks was er op de zang niks aan te merken. Hij liep zelfs even de zaal in, maar vanwege de omweg die hij nam werd hij beperkt door de lengte van zijn microfoonsnoer. Ondanks het beperkte aantal aanwezigen, zit de sfeer er toch al wel snel in. Een aantal dames staan achteraf voorzichtig wat te te dansen en een handvol mannen staat ritmisch mee te knikken op ongeveer 2 meter van het podium.
Tangled Horns is zeer de moeite waard om te bekijken als ze eens in de buurt zijn!
The Guru Guru was al eens eerder in Gigant en destijds vond ik ze wel OK. Vanavond zou daar verandering in komen. Zanger Tom Adriaenssens – in zijn groene pyjama dit keer – kwam veel beter over in mijn optiek en of het door de lichte wijziging in de koers is of het de ervaring is die ze intussen opgedaan hebben weet ik niet, maar het maakt mij ook niet echt uit. Van het sullige snijden van de citroenen aan het begin (die overigens de zaal in gingen) tot de meer intense nummers; alles klopt vanavond. Zelfs de overdwars geplaatste drummer bemoeit zich met het publiek in een poging ze dichter bij het podium te brengen. Dat lukt een beetje. Muzikaal was het een feestje en het als Tangled Horns gebeurde er genoeg op het podium om het een zeer vermakelijk optreden te maken.
De hoofdact kende ik nog niet en had ook geen tijd gehad om er vooraf naar te luisteren. Sietse Willems, de zanger van Meltheads, is niet al te groot van stuk en oogt zelfs nog iets jonger dan zijn 22 jaar, maar is een entertainer in de meest pure vorm van het woord. Zijn opkomst was strak in het pak met een zonnebril en aan het einde was het jasje uit, hemd uit de broek en het haar nat en bezweet.
Ook bij deze band zat de drummer – Simon de Geus- over dwars en had een behoorlijk nadrukkelijke rol. Zowel bij de opening als tijdens enkele nummers waren zijn solo’s indrukwekkend. De rustpunten in de band waren gitarist Yunas de Proost en basgitarist Tim Pensaert. Dit alles uiteraard relatief aan Sietse.
De band leunde zwaar op de zware gitaarrifs van Yunas, die met een indrukwekkende hoeveelheid effectpedalen voor het ruige geluid zorgde. Sietse is niet alleen van de zang, maar ook van de dans. De ‘onhandige’ en soms a-ritmische bewegingen pasten perfect in het post-punk genre waar ze in ingedeeld worden. De grootste verrassing voor mij was het nummer “Naïef”. Dit nummer blonk uit in de eenvoud en haalde daar ook de sterkte uit. Dit gecombineerd met een ijzersterke inleving van Sietse, maakte het indrukwekkend.
Tegen het einde van de set, kwam eindelijk het Apeldoornse publiek wat dichterbij en vooral… in beweging! Er werd op meerder plekken gedanst, waarbij het opviel dat het vooral 40+ was, wat aan het dansen was!
