16 augustus 2025 – Deest | Voor alles is er een eerste keer en dus ook voor Zeeltje Rock! Het was vooral de line-up die nogal opviel voor een relatief klein festival. Voornamelijk namen die vooral de hardrockers van weleer aansprak, maar daarom niet minder imposant.
Op het overzichtelijke terrein is het goed te merken dat er vooral lokale bezoekers zijn. Het is gemoedelijk, gastvrij en iedereen maakt een praatje met elkaar.
Lang duurt het niet voor de eerste band van de dag op het podium staat;
Op de Open air Stage -het kleinere podium van de 2- staat van Hell. Deze mannen draaien al een tijdje mee en hun melodieuze hardrock gaat er in als koek. Opvallend is, dat het voor een festival al gelijk aardig volloopt. Dat maakt dat de sfeer er ook gelijk in zit en dat gecombineerd met erg goed geluid, is van van Hell een perfecte band om te openen. Het nieuwe album is net uit en klinkt ook lekker. Van de hartaanval die zanger Koert in mei nota bene op het podium kreeg is niks meer te merken en zeker niet aan zijn stem!
De opener op het hoofdpodium -the Main stage- in de grote tent zijn The Dirty Denims. Je kunt veel van deze band vinden, maar 1 ding staat vast: Het enthousiasme is enorm! De hele band heeft er groot plezier in om muziek te maken en om op het podium te staan. Muzikaal is het wellicht niet allemaal even origineel, maar de band krijgt het voor elkaar om binnen 2 nummers de hele tent aan het bewegen te krijgen. Dat is hoe dan ook een prestatie, want de tent staat zo goed als vol.
Op het podium vertaalt het enthousiasme zich in veel beweging, korte praatjes en vooral heel erg veel enthousiaste muziek. De band zoekt bij elk nummer nadrukkelijk de interactie met het publiek op en dat werkt. Het is jammer dat de covers niet echt lekker uit de verf komen.
Terug op de Open air Stage staan Paul Quinn & The Cards al klaar. Paul Quinn kennen we beter als mede-oprichter van Saxon, waar hij al een tijdje niet meer mee op tour gaat, omdat het touren met een grote band veel impact heeft. Echter met zijn eigen band speelt ie minder vaak en op de kleinere podia, maar is nog altijd een ‘grote meneer’ als het op gitaarspel aankomt. Hij is dan wel ouder geworden, maar zijn gitaarspel lijdt er niet onder. Het valt op dat het eigen werk vooral meer bluesy rock is. Uiteraard afgewisseld met een paar nummers van Saxon, want naast dat ie gewoon nog studiowerk voor ze verricht, verwacht het publiek dat ook wel een beetje. Gezegd moet worden dat bassist en zanger Harrison Young ook de Saxon nummers meer dan behoorlijk ten gehore wist te brengen.
Ook de uitsmijter ‘Ace of Spades’ van Motörhead, inclusief indrukwekkende drumsolo van Koen Herfst; de Nederlandse drummer van de band.
Op het hoofdpodium was het tijd voor het project van Arjan Lucassen en Robert Soetebroek; Plan Nine. Hier had ik wel naar uitgekeken en werd ook niet teleurgesteld. Het podium was volgens het concept ingericht en de band was in volle kracht uitgerukt naar Deest.
Robert Soeterbroek kwam in een wit pak en een bruine hoed het podium op en de toon was gezet. Irene Jansen en Jane Goulding waren meer dan alleen achtergrondzangeres. Een belangrijk deel van de show werd gedragen door hun vocalen.
Muzikaal was het een genot om naar te luisteren en ook op het podium was genoeg te zien. Vooral Robert Soeterbroek bleek maar weer eens een een showman van grote klasse te zijn met een dijk van een stem.
The Quill was voor mij een onbekende band uit Zweden, maar ik moet zeggen dat het mij niet tegen is gevallen. De ouderwetse hardrock met veel gitaar viel ook goed in de smaak bij het publiek. Dat publiek stond, maar zat ook voor het 2e podium op het grote overdekte terras. Lekker met een biertje kijken en luisteren met je maten naar The Quill was zeker geen straf.
Het was druk in de tent voorafgaand aan het moment dat Geoff Tate met zijn Operation:Mindcrime zou optreden. De legendarische frontman van Queensrÿche is nog steeds immens populair blijkt wel. Daar was dit keer weinig van te merken! Heel soms zette hij iets later in, of brak hij het een nooit iets eerder af, maar niks wat storend was.
De glitterkleding van de band, de danspasjes en handgebaren hadden voor mij niet zo gehoeven, maar zo is Geoff Tate nu eenmaal en het is ’take it or leave it’.
De band had nog een uitsmijter in petto waar je U tegen zegt. De nummers ‘Silent Lucidity’, ‘Take Hold of the Flame’ en ‘Queen of the Reich’ zijn nog wel eens een discussiepunt geweest, maar dit keer was er bijzonder weinig op aan te merken. De meeste hoge noten werden gewoon gehaald en die enkeling die niet werd gehaald, loste Geoff Tate professioneel op. De verwachtingen waren hoog voor dit optreden, maar die werden met gemak gehaald.
Je mag onderhand wel stellen, dat John Jaycee Cuijpers de Dio van niet alleen de lage landen is, maar ook van Duitsland want in welke Dio-coverband heeft hij niet de vocalen voor zijn rekening genomen? Dit keer met DIO Alive op de Open Air Stage.
Eerlijk is eerlijk; de muzikanten spelen de nummers van DIO super, maar godallemachtig wat IS John Jaycee Cuijpers Ronnie James Dio.
Er hoeven weinig woorden aan vuilgemaakt te worden, want de goden spraken zelf; Het was de gehele dat bewolkt geweest, met een aangenaam temperatuurtje, maar tijdens de set van Dio Alive brak de bewolking open en scheen er een zonnetje op het festival terrein in Deest.
Dat was geen toeval; Ronnie James Dio liet weten dat het goed was.
Na alle kracht van John Jaycee Cuijpers kwam nóg een indrukwekkende stem; Charlotte Wessels was binnen gevlogen vanuit Eindhoven waar ze ook op Dynamo Metal Fest had gestaan. De tent waar het hoofdpodium stond, was nu ramvol met fans en Charlotte Wessels en band stelden zeker niet teleur. Wel maakte de rookmachine behoorlijk wat uurtjes, maar dat had geen invloed op het geluid; dat was de hele dag op beide podia dik in orde. Daar kunnen grotere festivals nog wel een puntje aan zuigen!
Als Dikke Dennis het podium op loopt, dan weet je dat Peter Pan Speedrock er aan komt. Dennis kondigt de band aan, kopt de microfoon weg en dan klapt de band er in met het nummer ‘boom’. Peter Pan Speedrock is altijd een muur van geluid in de stijl van Motörhead en verveeld nooit.
